Ένα στοίχημα χωρίς αντίπαλο

[christophermorrm]

Δεν είμαι παίκτης. Αυτό θέλω να το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Δεν έχω πάει ποτέ σε κανονικό καζίνο, δεν ξέρω καν τι σημαίνει «πρέσα» ή «φλόρι». Η δουλειά μου είναι άλλη – είμαι λογιστής σε μία μικρή εταιρεία που πουλάει ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Νούμερα, τιμολόγια, φόροι. Δεν υπάρχει τίποτα ριψοκίνδυνο στη ζωή μου. Ίσως γι' αυτό, εκείνη την Παρασκευή, έκανα κάτι εντελώς έξω από το πρόγραμμα.

Είχε κλείσει μία δύσκολη εβδομάδα. Ένας πελάτης χρωστούσε 12.000 ευρώ και το αφεντικό με πίεζε να «βρω λύση». Λες κι εγώ ήμουν εισπράκτορας. Γύρισα σπίτι, έβαλα μουσική, χωρίς όμως να ηρεμώ. Το κεφάλι μου ήταν ένα κουβάρι. Σκέφτηκα να πιω κάτι, αλλά η αλκοόλη με ρίχνει. Χρειαζόμουν κάτι να τραβήξει την προσοχή μου, κάτι που να μην έχει σχέση με ΦΠΑ και προβλέψεις.

Θυμήθηκα έναν συνάδελφο, τον Δήμο, που μία φορά στο διάλειμμα είχε ανοίξει μία σελίδα με φρουτάκια. «Για τον χρόνο», μου είχε πει, «δεν κυνηγάω τίποτα». Τότε είχα γελάσει. Εκείνο το βράδυ, όμως, του έστειλα ένα μήνυμα. «Πού παίζεις καμιά φορά;» Μου απάντησε με ένα όνομα. Δεν το ήξερα. Το έψαξα. Έμοιαζε απλό, χωρίς υπερβολικές διαφημίσεις. Δεν το σκέφτηκα πολύ. Μπήκα στο Vavada.

Πρώτη φορά στη ζωή μου, σε ηλικία 34 ετών, έβαλα χρήματα σε online καζίνο. Δεν έβαλα πολλά. 20 ευρώ. Το αστείο είναι ότι την ώρα που πληκτρολογούσα τον αριθμό της κάρτας, η καρδιά μου χτυπούσε λιγότερο από ό,τι όταν στέλνω μία φορολογική δήλωση. Ίσως γιατί ήξερα ότι τα 20 ευρώ είναι μία παραγγελία από εστιατόριο. Τίποτα περισσότερο.

Ο πρώτος μισός κύκλος ήταν αντιφατικός. Δεν καταλάβαινα τα κουμπιά. Τα φρουτάκια είχαν γραμμές, wild, scatter – λέξεις που μου ακούγονταν κινέζικα. Έχασα 5 ευρώ σε ένα λεπτό. Έχασα άλλα 4 στο επόμενο. «Βλέπεις; Γι' αυτό δεν ασχολούμαι», είπα φωναχτά. Ξαφνικά όμως, ένα παιχνίδι με αριθμημένα δοχεία μου κίνησε την περιέργεια. Δεν χρειαζόταν κατανόηση σχεδίων. Απλά διάλεγες αριθμούς. 0,50 λεπτά η επιλογή. Το μυαλό μου ηρέμησε. Δεν μετρούσα κέρδος, μετρούσα πιθανότητες. Κατάλαβα; Λογιστής είμαι.

Σε δέκα λεπτά, χωρίς καμία στρατηγική, είχα ανέβει στα 31 ευρώ. Μία μικρή αύξηση. Αλλά η ηρεμία που ένιωσα δεν ήταν μαθηματική. Ήταν η ηρεμία του ανθρώπου που για λίγα λεπτά ξέχασε τις πιέσεις. Το αφεντικό, τα τιμολόγια, ο πελάτης που δεν πληρώνει – όλα έγιναν μακρινά. Είχε πλάκα. Κυριολεκτικά πλάκα. Γέλασα μόνος μου. Δεν περίμενα ότι ένα παιχνίδι από μία οθόνη μπορούσε να λειτουργήσει σαν διακοπή ρεύματος.

Αποφάσισα να βγάλω τα χρήματα. Όχι όλα. Εξαγωγή 20 ευρώ. Τα υπόλοιπα 11 τα άφησα για συνέχεια. Η κίνηση αυτή, χωρίς να το ξέρω τότε, ήταν η πιο έξυπνη που έκανα ποτέ σε οτιδήποτε σχετίζεται με τζόγο. Όταν είδα τα χρήματα στον λογαριασμό μου μέσα σε λίγα λεπτά, ένιωσα κάτι περίεργο: σεβασμό. Όχι προς το σύστημα, αλλά προς τον εαυτό μου που δεν άφησα τον ενθουσιασμό να με παρασύρει.

Ξαναμπήκα στο Vavada την επόμενη μέρα, Σάββατο πρωί. Ήμουν νηφάλιος, καφεϊνωμένος, χωρίς καμία βιασύνη. Τα 11 ευρώ ήταν ακόμα εκεί. Διάλεξα μία ρουλέτα, όχι ζωντανή, απλή. Πόνταρα 2 ευρώ στο 14. Κανένας λόγος για το 14, απλά μου άρεσε. Η μπίλια γύρισε. Έπεσε στο 7. Έχασα. Πόνταρα ξανά 2 ευρώ στο 22. Έπεσε στο 33. Δεύτερη απώλεια. Τότε, αντί να ενθουσιαστώ ή να εκνευριστώ, σταμάτησα. Δεν είναι ότι νίκησε η λογική. Είναι ότι δεν είχε νόημα να συνεχίσω. Το συναίσθημα που είχα την Παρασκευή δεν θα ερχόταν ξανά το ίδιο.

Έκλεισα. Δεν ξαναέπαιξα για τρεις εβδομάδες.

Εκείνο το διάστημα, συνέβη κάτι. Μία Δευτέρα, με είχε πιάσει πάλι το άγχος. Το μυαλό μου γύρισε στην Παρασκευή. Δεν γύρισε στο κέρδος των 20 ευρώ, ούτε στην απώλεια. Γύρισε στη στιγμή που γέλασα μόνος μου μπροστά στην οθόνη. Αυτό που είχε σημασία ήταν ότι για λίγο, είχα ξεκολλήσει. Σαν να έβγαλα το κεφάλι από την τρύπα.

Την επόμενη φορά, μπήκα πιο συνειδητά. Όχι για να το σκάσω, αλλά για να το ελέγξω. Έβαλα 15 ευρώ. Και αυτή τη φορά, στο Vavada, δοκίμασα μία τακτική: μόλις έφτανα τα 25 ευρώ, έβγαζα 10. Στα 22, έβγαζα 8. Μικρά βήματα. Σαν να έπαιρνα ρούχα από μία βαλίτσα για να μην τη σηκώσω βαρειά. Σε μία ώρα, είχα βγάλει συνολικά 33 ευρώ. Είχα αφήσει μέσα 4. Και εκείνα τα 4 τα έχασα σε ένα τελευταίο, βαρετό γύρο. Δεν πείραξε. Κοιμήθηκα ήσυχος.

Δεν θα σου πω ότι έγινα πλούσιος. Δεν θα σου πω ότι αγόρασα αυτοκίνητο ή ότι ταξίδεψα. Εκείνο που κέρδισα ήταν μία μικρή, αλλά σταθερή, εμπιστοσύνη στο ότι μπορώ να διαχειριστώ την επιθυμία μου για διαφυγή χωρίς να γίνω σκλάβος της. Είμαι λογιστής. Υπολογίζω συνέχεια. Εκείνο το βράδυ της Παρασκευής, όμως, υπολόγισα λάθος. Ήταν η καλύτερη λάθος πράξη της χρονιάς.

Σήμερα, μπαίνω μια στο τόσο. Μια φορά τον μήνα, με ένα μικρό ποσό που δεν μετράει. Και κάθε φορά θυμάμαι εκείνη την πρώτη, αμήχανη, αστεία βραδιά που ένας λογιστής που φοβόταν το ρίσκο, κέρδισε το μόνο πράγμα που είχε πραγματικά ανάγκη: λίγη ανάσα. Δεν είναι κραυγή νίκης. Είναι ένα μικρό, προσωπικό «σε ευχαριστώ» στην τύχη που εκείνη τη φορά, απλά, χαμογέλασε.