Przymusowy urlop, czyli jak choroba nauczyła mnie cieszyć się drobiazgami

[christophermorrm]

Leżałem w łóżku trzeci dzień z rzędu i zaczynałem poważnie obawiać się o swój stan psychiczny. Grypa, która przyszła znikąd, rozłożyła mnie totalnie. Gorączka, ból gardła, kaszel, a do tego ta wszechobecna nuda, która wdzierała się do każdej wolnej chwili. W normalnych okolicznościach nie narzekałbym na wolny czas, ale kiedy jedyne, co możesz robić, to leżeć i patrzeć w sufit, nawet najbardziej fascynujący dzień staje się torturą.

Miałem za sobą dwa tygodnie urlopu, które właśnie zacząłem, a które miały być czasem wielkich planów. Miałem pojechać nad morze, spotkać się z przyjaciółmi, w końcu zrobić to wszystko, na co nie było czasu w ciągu roku. Tymczasem siedziałem w piżamie, z termometrem na szafce nocnej i butelką syropu na kaszel, która wyglądała jak ostatni bastion nadziei. Plany runęły jak domek z kart.

Przewracałem się z boku na bok, próbując znaleźć wygodną pozycję. Telefon trzymałem w dłoni, ale media społecznościowe były już przeglądnięte od deski do deski, podcasty przesłuchane, a seriale obejrzane do ostatniego odcinka. Byłem w punkcie, w którym nawet filmy na YouTube zaczynały mi się ze sobą mieszać. Postanowiłem zrobić coś innego. Otworzyłem przeglądarkę i bez większego namysłu wpisałem przypadkowe hasło, które przyszło mi do głowy.

Tak trafiłem na vavada com pl. Strona załadowała się błyskawicznie, a jej przejrzysty wygląd od razu przypadł mi do gustu. Nie było żadnych nachalnych banerów, żadnych wyskakujących okienek, tylko czysty, kolorowy interfejs z grami, które zachęcały do kliknięcia. Zarejestrowałem się w kilka chwil – wystarczyło podać podstawowe dane, zatwierdzić adres e-mail i gotowe. Nie planowałem żadnych wielkich inwestycji. Rzuciłem okiem na swoje konto, zobaczyłem, że mam tam kilkadziesiąt złotych, które zalegały na karcie. Pomyślałem – czemu nie? Gorszej rozrywki i tak nie znajdę w tym stanie.

Pierwsze godziny były eksperymentem. Przeklikałem kilka automatów, sprawdziłem zasady ruletki, nawet rzuciłem okiem na gry karciane. Nie wiedziałem, co tak naprawdę lubię, więc wybierałem losowo. Ale szybko zauważyłem, że najbardziej pociągają mnie gry z prostymi zasadami i szybką akcją. Takie, w których nie trzeba długo myśleć, tylko nacisnąć przycisk i zobaczyć, co się stanie.

Grałem z przerwami, bo w końcu byłem chory. Co jakiś czas odkładałem telefon, żeby napić się herbaty albo wziąć kolejną dawkę leków. Ale za każdym razem wracałem. I z każdym powrotem czułem, że to nie jest tylko zabijanie czasu. To było coś więcej – sposób na oderwanie się od tego gorszego samopoczucia, od tego uczucia, że jestem zamknięty w czterech ścianach i nic nie mogę zrobić.

W trzecim dniu mojej grypowej odysei coś się wydarzyło. Było popołudnie, za oknem padał deszcz, a ja miałem już dość oglądania tych samych czterech ścian. Otworzyłem vavada com pl, wybrałem grę, która od wczoraj bardzo mi się spodobała – klasyczny automat z motywem egipskim. Piramidy, skarby, złote posągi. Wrzuciłem stawkę, która dla mnie była większa niż zwykle, bo czułem, że to może być ten moment. I trafiłem. Nie był to może hit życia, ale wygrana, która podwoiła moje saldo, uśmiechnęła się do mnie jak stary znajomy.

Poczułem ulgę. Nie dlatego, że zarobiłem, ale dlatego, że po raz pierwszy od kilku dni coś poszło po mojej myśli. W tej grze, w tym prostym mechanizmie, znalazłem namiastkę kontroli, której wtedy tak bardzo potrzebowałem. Odłożyłem telefon, zamknąłem oczy i poczułem, że gorączka może i nie ustąpiła, ale moja głowa stała się jaśniejsza.

Przez resztę urlopu grałem codziennie, ale zawsze z umiarem. Ustaliłem sobie limit czasu i pieniędzy. Nie przekraczałem go, nawet gdy kusiły emocje. I z każdym dniem odkrywałem, że ta forma rozrywki ma w sobie coś terapeutycznego. Kiedy kręcą się bębny, kiedy spada kulka w ruletce, twój mózg na chwilę przestaje myśleć o wszystkich zmartwieniach. To jak medytacja, tylko z większymi emocjami.

Gdy wróciłem do zdrowia, nie przestałem. Zacząłem traktować to jako mały rytuał. Po pracy, gdy czułem się zmęczony, otwierałem vavada com pl, grałem przez piętnaście minut i czułem się, jakbym naładował baterie. Z czasem odkryłem też, że ta gra nauczyła mnie czegoś ważnego – akceptacji. Że czasem wygrywasz, czasem przegrywasz, ale zawsze możesz zakończyć sesję z uśmiechem, bo chodzi o samą przyjemność, nie o wynik.

I wiecie co? Ten przymusowy urlop, choć początkowo był dla mnie koszmarem, okazał się jednym z lepszych okresów w moim życiu. Nauczył mnie, że nawet w najgorszych sytuacjach można znaleźć coś dobrego. Że czasem trzeba zwolnić, zachorować, zatrzymać się, żeby odkryć coś, co normalnie przeszłoby niezauważone. Gdybym nie zachorował, nigdy bym nie wszedł na tę stronę. Nigdy bym nie odkrył, że taka prosta rzecz jak automat do gry może być źródłem tylu pozytywnych emocji.

Teraz, gdy wracam myślami do tamtego czasu, myślę o tym z wdzięcznością. O tych długich popołudniach spędzonych w łóżku, o herbacie z miodem, o tej chwili, gdy pierwszy raz trafiłem niezłą wygraną. I o tym, że czasem potrzebujemy choroby, przymusowego odpoczynku, żeby zobaczyć, co jest naprawdę ważne. Żeby docenić drobne rzeczy. I żeby zrozumieć, że nawet w czterech ścianach można znaleźć cały świat, jeśli tylko otworzysz odpowiednie drzwi.